امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعال
 

شكار نماد تاريخ، هنر و فرهنگ ايران

shekar tarikh
شكار اهميتي نمادين در تاريخ ايران دارد و به همين جهت بايد ابعاد و زواياي اهميت آن مورد بررسي قرار گيرد، تا در شرايطي كه انسان‌ها روز به روز از طبيعت دور مي‌شوند و منتقدان نيز به مخالف با شكار پرداخته‌اند، ابعاد ارزشمند اين رسم نيكو بيشتر مورد كنكاش قرار گرفته و اهميت آن براي همگان به ويژه نسل جوان ميهن ما روشن گردد به همين لحاظ در اين مقاله به نقشي كه شكار در تاريخ ايران داشته و همچنين اثري كه در آفرينش آثار هنري ايفا نموده پرداخته شده است و ضمن آن فنون برآمده از شكار و ورزش‌هايي كه با شكار عجين شده‌اند نيز اشاره گرديده و علاوه بر آن اهميت توريسم شكارنيز با توجه به تنوع آب و هوايي كشورمان و نقشي كه در توسعه گردشگري و ترغيب و تشويق به سرمايه گذاري در اين بخش خواهد داشت تاكيد شده است و در مجموع با توجه به مطالب ارائه شده، توجه منتقدان نيز به اهميت اين آئين نيكوي نياكان جلب گرديده است.
مقدمه:
نظر به اينكه اخيرا عده‌اي با آئين نيكوي شكار كه ريشه در تاريخ و گذشته اساطيري ايران دارد پرداخته‌اند، عليهذا در اين مقاله اهميت شكار در تاريخ، هنر و فرهنگ ايران مورد بررسي قرار خواهد گرفت.
1- شكار در تاريخ ايران
همان طوري كه مي‌دانيد شكار حتي قبل از اينكه انسان به زراعت روي آورد از اولين عادات او بوده و ملاحظه آثار به جاي مانده از چندين هزار سال پيش در روي ديوار غارها و سنگ‌هاي كوه و دره‌ها، خود نشان‌دهنده توجه انسان به اين كار بوده و بشر گرچه ابتدا به جهت تغذيه و حفظ بقا خود به شكار پرداخت، اما بعدها آن را به عنوان يك سنت نيكو همچنان حفظ كرد به طوري كه حتي وقتي به كشاورزي و دامداري نيز پرداخت از شكار دست نكشيد، در كشور ما نيز از آغاز حضور ايرانيان در سرزمين ايران، شكار جزء عادات نيكو محسوب مي‌شده و علاوه بر پرداختن به آنجهت معيشت و استفاده غذائي، از ان به عنوان كاري پسنديده كه موجب سلحشوري و جنگاوري آن‌ها مي‌شده، مي‌پرداختند، به طوري كه كورش كبير به سپاهيان و جوانان پارسي امر مي‌كرد كه همواره به شكار بپردازند تا روح سلحشوري و رزم‌آوري در آنها باقي بماند. گزنفون در كتاب «سير و پدي » كورش در مورد علاقه پارسي‌ها به شكار مي‌نويسد: « وقتي شاه براي شكار بيرون مي آيد عزم جزم مي‌كند،نصف سربازان خود را به شكار مي‌برد،  شاه همچنين به هنگام رفتن شكار نوجواناني را كه سن آن ها بين 16 تا 26 ساله است نيز با خود به شكار مي‌برد. پارسي‌ها شكار را ورزش عمومي مي‌دانندو شاه در رأس همه شكارچيان، شكار را آموزگار حقيقي جنگ مي‌پندارد، واقعا هم چنين است، شكارچيان مي‌آموزند كه صبح برخيزند ، در سرما گرما بردبار باشند راه بروند، بدوند، به حيوانات از هر طرف كه بيايند تير بياندازند و زوبين افكنند، غالبا وقتي كه انسان يك حيوان قوي در جلوي خود مي‌بيند، روحش تيزتر مي‌شود ( متهورتر مي‌شود) زيرا در اين وقت لازم است كه شكارچي به جنگ با حيوان بپردازد وضربتي به آن وارد آورد يا خود را از حمله او ايمن بدارد، بنابراين به نظر نمي‌رسد در شكار چيزي يافت شود».
ادامه مطلب در دوماهنامه شكار و طبيعت سال 1393 شماره 137 ( لينك دانلود مجله شماره 137)

دیدگاه‌ها  

0 # رضا محمدی 1396-07-12 17:01
به راستی که سرزمین ایران از تاریخ و فرهنگی غنی بهره می برد. امید است که هم وطنان عزیز بیش از پیش به این سرمایه ملی افتخار کنند
پاسخ دادن
0 # علی زمانی 1396-07-12 17:06
احسنت به این همه غرور و افتخار. با نظر این دوستمون کاملا موافقم
پاسخ دادن

نوشتن دیدگاه

با سلام و تشکر از حسن توجه شما، لطفا با توجه به حساس بودن سیستم به نام های تکراری نام و نام خانوادگی خود را به صورت کامل و دیدگاه خود را به صورت فارسی بنویسید.