امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

نقش و تاثیر گوزن زرد در مدیریت شکار

gavazn
از سال 1334 که ورنر ترنز (Verner trense) آلمانی آخرین بازمانده های گوزن زرد میانرودان Dama dama Mesopotamia را در جنگل های حاشیه دز و کرخه یافت تا زمان حال 6 دهه می گذرد. از دوران رومیان باستان گوزن زرد بومی مدیترانه Dama dama نقش بسیار پر رنگی در مدیریت شکار ایفا نموده است. رومیان این گوزن با جثه متوسط و زیبا را که در اصل بومی شرق مدیترانه و شاید تا جنگل های بلوط چوب پنبه کارتاژ (تونس) بود را به بسیاری از نقاط امپراتوری به عنوان جانوری زیبا و در عین حال مطلوب نظر شکارچیان انتقال دادند و حتی در قرون وسطی نورمن های فاتح این گونه را به جزیره مه آلود بریتانیا بردند.
در قرن نوزدهم دامنه پراکنش گوزن زرد وسعت بیشتری یافت، از نیوزلند و استرالیا تا آرژانتین و شیلی، از بوته زارهای مدیترانه ای دامنه های کوهستان  های کیپ آفریقای جنوبی تا جنگل های سوزنی برگ برف اندود سوئد شکارچیان و کوچ نشینان به منبع غذایی مطلوبی در کنار بهره برداری برای شکار و اغنای نیازهای زیبایی شناسس دست یافتند.
ملکه ویکتوریا در نیمه دوم قرن نوزدهم چند گله گوزن زرد و گوزن سرخ به مردم شهر ملبورن برای بهره مند شدن از زیبایی و شکار هدیه نمود ( هر چند معرفی گونه های خارجی در استرالیا هر چند با سوء نیت به همراه نبوده است ولی پیامدهای بسیار ناگواری برای زیستبوم بومی در پی داشته است)
به دلیل قدرت تطابق و سازگاری خوب با زیستگاه های گوناگون گوزن زرد گونه بسیار کار آمدی به عنوان یک گونه شکاری و در کنار آن پرورش در اسارت برای تولید گوشت و شاخ است.
متوسط وزن گوزن زرد نر اروپایی 56 تا 63 کیلوگرم است که این میزان در نمونه های نر میان رودان به حدود 70 تا 95 کیلوگرم میرسد( متوسط ارتفاع شانه در نمونه نر اروپایی 81 تا 91 سانتیمتر بوده و این میزان گوزن زرد میان رودان حدود 95 تا 110 سانتیمتر است) در جزیره تاسمانی به دلیل انکه گوزن زرد میانرودان دارای هیکلی 40 درصد درشت تر از نمونه های مدیترانه ای است به عنوان یک گونه گوزن پرورشی با استقبال خوبی در میان دست اندر کاران صنعت پرورش گوزن روبرو بوده و شکارچیان بومی و یا گردشگران خارجی با شکار این گونه در نخجیرگاه های خصوصی درآمدزایی خوبی ایجاد نموده اند.
حال به بخش نخستین این نوشتار باز می گردیم. در سال 1334 آخرین نمونه های گوزن زرد میانرودان در جنگل های روخانه ای خوزستان یافت شد و در سال 1342، شش سر از این نمونه ها به جنگل مخروبه ای که زیستگاه دشت ناز نام گرفت برای پرورش در اسارت انتقال یافتند. به دلیل قطع یکسره بسیاری از پوشش جنگلی رودخانه های دز و کرخه برای کشت نیشکر و دشواری مدیریت زیستگاه و جمعیت نمونه های موجود در دز و کرخه که جزو نخستین مناطق حفاظت شده ایران بودند در آن هنگام برنامه زنده گیری و انتقال به دشت ناز انجام نمی پذیرفت به دلیل تجاوز عراق و شروع جنگ تحمیلی خطر نابودی کامل گوزن زرد میانرودان بسیار بالا بود.

ادامه مطلب در فصلنامه حفاظت شکار و طبیعت بهار 1393 شماره 35 (لینک دانلود مجله شماره 35)

نوشتن دیدگاه

با سلام و تشکر از حسن توجه شما، لطفا با توجه به حساس بودن سیستم به نام های تکراری نام و نام خانوادگی خود را به صورت کامل و دیدگاه خود را به صورت فارسی بنویسید.